We lagen al een tijd in Tobermory te wachten op het filter, dat waarschijnlijk pas op de 26e geleverd zou worden. Daarom besloten we om nog even naar een paar andere plekken te varen en woensdag weer terug te zeilen naar Tobermory.
Onze eerste stop was Muck, het kleinste eiland van de Small Isles onder Skye.
Tijdens de hele tocht hadden we al wat regen gehad, maar toen we aankwamen in de ankerbaai van Muck begon het natuurlijk echt hard te regenen en waaien. Helemaal doorweekt, en na twee ankerpogingen, lagen we uiteindelijk goed.
We hebben de kachel aangestoken en warme chocolademelk gemaakt. Pap maakte Cullen Skink, een beroemde Schotse vissoep. Zijn tweede poging, nadat hij eerder een versie in een restaurant had geproefd. Hij was zeker geslaagd.
De dag erna gingen we door naar Canna, het eilandje helemaal linksboven in de Small Isles. Volgens de kaart zeilden we vlak langs het hoge eiland Rum, al konden we daar maar heel weinig van zien, want door de mist kon je je eigen handen niet voor ogen zien.
In Canna Harbour vonden we in de mist een vrije mooring buoy en hoefden we niet te ankeren. Alleen een drijvend balletje oppakken en het dikke touw wat daar aan vast zat aan de boot vastmaken. We gingen we met onze dinghy aan land voor onze reservering bij Canna Café.
Canna Café is een restaurant dat volledig kookt met wat het eiland zelf te bieden heeft: vlees van het land, vis en schelpdieren van lokale visser Craig, groenten uit de moestuin van Canna House en zeewier van de kust. Blijkbaar is het ook erg beroemd, want ze waren elke avond fully booked. Terwijl de ferry ’s avonds niet meer gaat, er maximaal acht boten in de baai liggen, en ik niet verwacht dat de vijftien inwoners elke avond uit eten gaan…
Voor het eten hebben we nog gewandeld in de tuin van Canna House. Daar lag ook een croquetset, waar we een potje mee hebben gespeeld.
In het restaurant hadden we vooraf de Canna Seafood Platter besteld. Toevallig zagen we, toen wij de baai binnenvoeren, ook de vissersboot met onze kreeft binnenkomen. De seafood platter bestond uit een hele krab, kreeft en langoustines. En vooraf namen we nog een paddestoelensoepje. Het eten was echt heerlijk en ik zou zo nog een keer hier eten
Ik had voor de volgende dag gepland om met een gids de Sgùrr Dearg (de hoogste berg van Skye) en de In Pinn (de Inpossible Pinnacle, een steile verticale rots die je met touwen moet beklimmen) op Skye te beklimmen, maar helaas was de gids ziek en werd dit afgezegd. Dus besloten we nog maar een extra dagje in Canna Bay te blijven liggen, aangezien we door de mist er ook nog maar weinig van hadden gezien.
De hittegolf die over Europa trekt is vandaag ook hier aangekomen. Met wel 14 graden en zon, het zal misschien zelfs nog op lopen tot wel 18 graden. Na de winderige, regenachtige en grauwe dagen van de afgelopen weken komt dit voor mij echt op het perfecte moment. Ik merk tijdens de laatste tochten dat ik echt nog niet gewend ben aan de beweging op het water. Vol goede moed gaan we het water op, maar zodra de golven iets toenemen krijg ik snel hoofdpijn, word ik koud en moe en voel ik me soms ook misselijk. De lage temperaturen helpen dan zeker niet mee. Dat was voor mij wel even een domper op de reis, omdat ik zeilen juist leuk vind, maar mijn lichaam er duidelijk minder goed op reageert. Het stomme is dat zodra de golven minder worden, of we aankomen, ik me meteen weer helemaal goed voel. Maar de zon werpt een nieuw licht op de situatie, en ik voel me veel vol energie.
Canna ziet er prachtig uit vandaag en we hebben zelfs uitzicht op Rum, dat echt best groot blijkt te zijn. We hebben een heerlijke wandeling gemaakt over Canna en het eiland Sanday dat er ongeveer tegenaan ligt en geluncht bij Café Canna en het was zelfs warm genoeg voor homemade icecream. En natuurlijk ben ik meteen verbrand. De wind blijft hier nog steeds fris, waardoor je niet doorhebt dat je ondertussen zit te bakken in de zon.
In de avond maak ik een heerlijke wortel, aardappel, prei en gember soep!
