Als we wakker worden in een hele stille ankerbaai bij Oronsay is onze buurman al vertrokken. Vandaag is er niet veel wind maar aan het einde van de dag steekt er een zuid-oost op die in de nacht zal aantrekken tot windkracht 6.
Dat betekent dat we een ankerbaai zoeken die daar goede bescherming voor biedt. Bescherming tegen wind en golven uit een bepaalde richting wil niet per se zeggen dat de baai rustig is, maar wel dat je er veilig ligt.
Wij maken veel gebruik van de app Navily die veel informatie (van andere zeilers) geeft over havens en ankerplaatsen. Naast informatie (en vaak foto’s) over en van de plek wordt ook de bescherming aangegeven. Wij vinden zo Camas Tuath, precies wat we zoeken, op de noordkust van de onderste “vinger” van Mull.
We gaan “ankerop” en varen langs Oronsay en Colonsay naar het noorden. Het eerste stuk is heel rustig maar als we de noordkant van Colonsay ronden ligt de hele Noord-Atlantische oceaan op ons te wachten met stevige golven van opzij. Zo zonder zeil liggen we niet bepaald stil. We rollen, een beweging die Meike niet echt op prijs kan stellen. We moeten 2 uurtjes uitzingen voordat we bij het eiland Iona zijn, dat links van Mull ligt. Daar is het weer rustig. In de Sound of Iona proberen we nog wat te vissen maar deze keer hebben we geen geluk. Vanaf daar is het nog een uurtje varen naar Camas Tuath. Tussen een schip wat er al ligt en een rots die pas met laag water droogvalt gooien we het anker uit en maken we wat te eten.
Omdat het weer er voor de volgende dat niet zo goed uit ziet (regenachtig en de ZO blijft de hele dag stevig doorwaaien, gaat pas in de nacht liggen, waarna er een ZW wind komt) hebben we een beetje discussie over wat te doen. We willen ook nog Staffa en Lunga aandoen maar de opties lijken beperkt. We merken hoe moeilijk het kan zijn om samen een planning te maken. We besluiten uiteindelijk een dagje langer te blijven en een tochtje aan land te doen. We varen naar de wal en worden opeens heel vrolijk begroet door een een hond die heel graag wil dat we zijn bal weggooien. En uit het huis, dat net nog zo verlaten leek, komt de ene na de andere persoon naar buiten. Het blijkt een groep studenten uit Texas te zijn die net gisteravond zijn aangekomen. We maken kennis en worden uitgenodigd om met ze te lunchen.
Na de lunch gaan we terug aan boord. Als we ’s avonds bijna klaar zijn om te gaan eten wordt er opeens op de boot geklopt. Best verrassend als je voor anker ligt…. Het blijkt dr. Murray te zijn uit Aberystwyth in Wales, die ons eerder in Port Ellen aan boord had uitgenodigd voor een drankje. Hij voer langs en zag dat wij in Camas lagen en besloot daar ook te gaan liggen. Hij wil ons uitnodigen voor het ontbijt, maar wij zijn van plan vroeg te vertrekken. In plaats daarvan nodigen we hem uit om met ons mee te eten. Het is net klaar en als er genoeg is voor 2 dan ook voor 3. We eten de pasta en een appel toe en het is weer heel gezellig.
Aanvulling Meike:
Na het heerlijke eten had ik nog wel zin om even van de boot af te gaan. Er zou bij het huis ook een mooie tuin zijn waar ik graag nog even wilde wandelen.
Camas Centre, het huis, is een project van de Iona Community. Ze verhuren het normaal gesproken, maar omdat er nog wat werk moest gebeuren voordat ze weer open konden, zijn ze deze zomer gesloten. De Texaanse outdoorgroep die hier verbleef voor een fietstocht mocht er wonen op voorwaarde dat ze mee zouden helpen met het werk. Dus toen wij na de lunch vertrokken, werden zij meteen weer aan het werk gezet….
Na het eten, toen ik weer aan land was, hadden ze “the night off”. Ik vroeg waar de tuin was en besloot daar een wandeling te maken. Het was een heerlijk overgroeide plek, met hier en daar kleine huisjes, schuurtjes, een vuurplaats en verschillende perken waar van alles groeide. Toen ik terugkwam van mijn wandeling waren de studenten plannen aan het maken voor een tocht naar een baai iets verderop langs de kust. Een wandeling van ongeveer veertig minuten door “the bog”. Ze vroegen of ik mee wilde en vonden het heel gezellig dat ik aansloot.
We hebben heerlijk gewandeld, gelachen en gepraat over van alles en zo leerde ik iedereen een beetje kennen. Er zijn maar een paar keer mensen met hun voet vast komen te zitten in the bog, wat na Tom (de eigenaar) zijn waarschuwing “it’s neck deep” eigenlijk best een goede score was.
Het strand was prachtig en we waren precies op tijd voor de zonsondergang.
Op de terugweg begonnen een paar jongens zo’n opvouwbare poncho in een zakje over te gooien alsof het een football was… heel Amerikaans.
Het was super leuk om iedereen te ontmoeten en ook gewoon fijn om even tussen leeftijdsgenoten te zijn.
Toen ik terugging naar de boot zwaaiden we nog naar elkaar met zaklampen.
Soms kan een plek in eerste instantie tegenvallen omdat andere plannen daardoor veranderen. Maar juist zo’n plek kan uiteindelijk een super mooie en leuke herinnering worden.
Thanks Jo, Merrit, Josh, Oliver, Anderson, Parker, Kade, Liam, Andrew, David and all the others!
Verrassende ontmoetingen en mooi om op zo’n manier contact te maken.