Blog

Colonsay en Oronsay zijn twee eilandjes ten noordwesten van Islay. We hebben besloten hier zondag naartoe te varen. Zondag aan het einde van de dag wordt het helemaal windstil tot ver in de volgende dag. Ideale omstandigheden om op de ankerplaats in Oronsay ons anker uit te gooien.

Zondagochtend, na weer een heerlijke douche nemen we hartelijk afscheid van Pete, die we ook al in Oban waren tegengekomen en van Bill en Emma, uit Londen, die nog een aantal goede tips voor ons hebben. Om 10 uur gooien we de touwen los en varen we de haven van Port Ellen uit. Buiten gaat de fok weer uit, de wind komt weer schuin van achteren.

We besluiten om vlak onder de kust te blijven, tussen de Ardmore Islands door. Het is er ondiep naar de zeer gedetailleerde Antareskaarten tonen heel nauwkeurig hoe we tussen eilandjes en scherpe rotsen door moeten laveren. Hier onder de kust is het erg beschut. Door het water varen we niet heel snel (maar een knoop stroom geeft ons een duwtje in de rug).

Eerdere keren voeren we veel te snel om te vissen (en vingen we dus niks). Meike probeert het nu weer. En al snel heeft ze beet… het blijkt een koolvis te zijn, maar nog een kleine. Deze mag weer verder zwemmen. Aan het einde van het stukje tussen de eilanden heeft ze opnieuw beet! Nu is het een volwassen koolvis van zeker 45 cm. Ik zoek al recepten op, maar met een schalkse beweging rukt de vis zich los en springt weer in het water….

Dan gaan we linksaf de Sound of Islay in, de smalle zeestraat tussen Islay in het zuiden en Jura in het noorden. Het kan er behoorlijk stromen en omdat het morgen springtij is, doet het dat vandaag ook al. Uiteindelijk zien we overal om ons heen stroomrafelingen en draaikolkjes en gaan we soms wel boven de 10 knopen…. dat schiet op.

Er is nog wel even een gevecht met de fok waarvan het touw waarmee je hem kan inrollen vast is komen te zitten op de rol. Meike stuurt snel een stukje terug waar we in de luwte van een hogere berg komen te liggen. Ik draai het zeil met de hand in en zet het vast. We vervolgen onze koers en ik ben een half uurtje bezig op het voordek om het touw weer uit de knoop te krijgen. Het EHBO diploma van Meike komt goed van pas – heel professioneel wordt de snee in mijn vinger die ik oploop door haar verbonden. Als ik klaar ben warmt Meike het restje nasi op als lunch en maak ik de ondertussen populaire prosciutto-cheddar tosti’s.

Om 16 uur zijn we op de ankerplek op Oronsay. Het is er heerlijk rustig en we gooien ons anker uit naast de enige andere boot in de baai. De bijboot gaat in het water en we roeien naar het strand voor een mooie wandeling. Een paar uur later zijn we terug op de boot en eten wat.

Morgen is het windstil tot het begin van de avond, maar dan komt er een stevige wind uit het zuidoosten. We gaan een plek zoeken om te schuilen…