Na de lange dagen van de winter worden de dagen langzaam langer en kruipen we uit onze rust. Ook hier, in Orkney, blijft de zon iedere dag een beetje langer en blijft ze tijdens de Simmer Dim (midzomer) bijna negentien uur bij ons. Op het kleine eiland Egilsay wordt dat gevierd met een gathering. Een weekend vol muziek, dans, vuur, warmte, verbinding en gesprekken….
We zijn donderdag naar Rousay, het eiland naast Egilsay, gezeild en zijn daar voor anker gegaan. Zo konden we vrijdag met de ferry naar het Egilsay. Vanaf daar was het een half uur lopen naar de andere kant van het eiland, naar Maeness, waar de samenkomst was. We aten daar porridge en leerden al wat mensen kennen. Velen waren erg geïnteresseerd in onze verhalen over de bootreis.
Ronald ging in de middag terug naar de boot en ontdekte dat we ook aan de pier van Egilsay konden liggen. Dus stapten we met een groep op een trailer, en bracht Mitch ons met de tractor naar de boot, zodat we konden helpen met het aanleggen. Daarna dronken we samen een dram (whisky) aan boord.
Hij bleef op de boot slapen en ik ging terug. Ik had ondertussen een tent, slaapzak en matje van iemand kunnen lenen, dus ik kon daar slapen. Op het strand gingen we verschillende liederen zingen en leerde ik hun het nummer ‘Wade in the Water’, terwijl twee zeehonden vlak voor de kust nieuwsgierig leken mee te luisteren.
Op zaterdag hielp ik vooral mee met het bouwen van een houten standbeeld dat we zouden verbranden tijdens de langste dag. Een paard, omdat het het jaar van het Vurige Paard is. Ronald was ondertussen ook weer naar Maeness gekomen.
En in de avond dansten we een ceilidh en aten we kaas en wijn op het strand, voordat we het standbeeld gingen verbranden. En daar stonden we dan… met rond de 100 mensen op het strand. Mensen speelden op verschillende soorten drums en zongen. Toen het paard in vlammen opging, dansten we naakt rond de warmte van het vuur. Je kon in de sauna, in de hottub en zwemmen in de koude zee. Na een paar uur kwam de zon weer op en juichten we naar de prachtige zonsopkomst. Toen ik uiteindelijk ging slapen, viel ik in slaap met een lach op mijn gezicht en warmte door mijn hele lichaam.
Zondag was het tijd voor ons om weer door te zeilen. Ik kon nog net een paar spellen van de Game Day meedoen en nam toen afscheid van iedereen. Het raakte me enorm hoeveel mensen naar me toe kwamen om gedag te zeggen. Mitch vergezelde me op weg terug naar de boot en gaf me zijn sjaal voor het koude weer dat we nog gaan krijgen in Shetland. We gooien de touwen los en vertrekken, rond de onderkant van het eiland en langs de andere kant weer omhoog. We doen nog een sail-by dicht langs de kust en zwaaien naar iedereen op het eiland.
Wat een prachtige plek was dit. Ik heb zo veel prachtige mensen ontmoet en zo veel liefde ervaren….
Geweldig, Meike, dat je dit feest helemaal hebt meegemaakt. Wat een ervaring! Het lijkt me heel bijzonder.