Blog

Het ziet ernaar uit dat de wind morgen beter zal zijn om de oversteek naar Oban te maken. Daarom blijven we een extra dag in Fort William, wat mij de kans geeft om de Ben Nevis te beklimmen, en toevallig was het daar wél perfect weer voor.

Om 7:30 zetten we mijn moeder af bij het busstation. Zij gaat weer terug naar Nederland. Daarna stapte ik in bij taxi-chauffeur Bobby. De hele rit had ik “Nee, je moet aan de andere kant rijden!” in me hoofd. Hij zette mij af bij het Ben Nevis Visitor Centre. Even een kaart kopen, en zo begon mijn tocht naar het hoogste punt van de UK op de top van de Ben Nevis.

De Ben Nevis is 1345 meter hoog. In 17 kilometer (round trip) klim en daal je zo’n 1300 meter. Het was veruit de moeilijkste hike die ik ooit heb gedaan. Aan het begin had ik per ongeluk een verkeerde route genomen, waardoor ik via een steiler stuk omhoog moest om weer op de “Mountain Path” uit te komen.

Ik nam rustig de tijd, en omdat het redelijk druk was heb ik onderweg met veel mensen gepraat. Om er een paar te noemen: een Engels drietal dat ergens is afgehaakt, die heb ik later niet meer gezien, een Belgisch vader-zoon duo, een Engels koppel, een kwart-Schotse meid en twee Franse snowboarders.

Er waren veel momenten van: “Dat zal de top wel zijn… oh nee, het gaat nog een stuk verder.” En als je mensen vroeg hoe lang het nog was, keken ze je verontschuldigend aan voordat ze zeiden: “Nog drie kwartier… nee, eerder een uur… misschien iets meer… máár the view is worth it”.

Boven op de top raakte ik aan de praat met game developer Joe. Hij liep de tocht ook alleen. We hadden elkaar onderweg al een paar keer begroet, omdat we toevallig allebei erg veel tijd namen om “van het uitzicht te genieten….”. Samen zijn we terug naar beneden gelopen, wat op een andere manier minstens net zo zwaar was. Joe zou worden opgehaald en ik mocht wel meerijden. Dus hutjemutje werd ik weer afgezet, waarna ik terug naar de boot strompelde en op de bank instortte.

De tocht van 40 minuten daarna naar het leisure centre om te kunnen douchen, na de wandeling, was het absoluut waard. Daarna nog een warme Scottish pie gegeten en naar bed gegaan.

Ik heb er uiteindelijk 9 uur over gedaan, máár…. the view was worth it.