We lagen twee dagen in de prachtige rustige baai op het meest noordelijke puntje van Shetland bij Burrafirth. Shetland leek op het eerste gezicht erg groot, maar eigenlijk kom je verrassend snel weer op een andere plek. Dat komt goed uit bij onze circumnavigatie van de eilandengroep. Omdat we pas in de middag zouden vertrekken in verband met de getijden gingen we eerst nog even met de bijboot naar het strand en maakten we een wandeling in de buurt.
Om 13:00 haalden we het anker op om om het meest noordelijke punt van Shetland, ‘Muckle Flugga’, heen te varen en daarna door te zeilen naar Uyea Sound, aan de zuidkant van Unst, een stukje onder Baltasound waar we eerder lagen. Muckle Flugga is feitelijk niet het allermeest noordelijke eiland. Dat is namelijk de kleine rotspartij ‘Out Stack’, die er net boven ligt. Maar het is wel het meest noordelijke bewoonde eiland, op Muckle Flugga staat namelijk een vuurtoren waar tot 1995 drie mannen werkten. Zij verbleven daar steeds drie weken, waarna ze een tijd in het walstation werken op Unst. Door de steile rotswand moesten ze omhoog worden getakeld om bij de vuurtoren te komen. Tegenwoordig wordt de vuurtoren vanuit Edinburgh gemonitord en hoeft er alleen nog af en toe iemand naartoe.
Het eerste stukje voeren we door de inham waar we lagen, tussen de beschermende kliffen, met een windje van zo’n 8 knopen. We gingen niet erg snel, dus leek het mij een perfect moment om de hengel uit te gooien.
Dat ging zo:
Ik was de lijn nog aan het af laten lopen toen ik al iets voelde trekken.
“Ja, ik heb beet!” riep ik.
Ronald dacht dat ik een grapje maakte. Terwijl ik de lijn ophaalde zag ik iets glimmen.
“Nee, echt! Het is een vis!“
Ronald pakte het schepnet.
“Het zijn er drie!“
We haalden drie prachtige koolvissen binnen, die hier ‘coalies’ worden genoemd.
We wisten niet wat ons overkwam. Eigenlijk had ik best nog wel even door willen vissen, maar aan drie hadden we zeker genoeg voor een lekker maaltje vanavond.
We gingen om Muckle Flugga heen, waar het water flink tekeer ging doordat twee stromingen daar samenkomen. Ik voelde me wat minder lekker en ben even binnen gaan liggen, terwijl Ronald met de stroom mee wel 10 knopen langs de zuidwestkust van Unst sjeesde. Om 17:00 kwamen we aan en voelde ik me weer helemaal goed. Dus stond ik op het voordek klaar om het anker te laten zakken.
En daarna ook klaar voor een reddingsactie… Ik zag namelijk vlak bij onze boot een voetbal drijven. Dus ik sprong in de dinghy en ging erachteraan. Helaas brak onderweg één van mijn roeispanen uit zijn houder. Toen bleek ook gelijk waarom die normaal vastzitten, want aan een losse roeispaan heb je verrassend weinig. Uiteindelijk lukte het me. Met de roeispaan half in het handvat geklemd, veel moeite, wat sierrondjes en de druk van kijkende mensen lukte het om de kant te bereiken. Daar stonden ouders Kate en Richie, en hun kinderen Freya en hele blije Oscar. Ze waren een weekendje met hun camperbusje op pad.
Ik kreeg een drankje aangeboden en ze vertelden dat Oscar zijn bal per ongeluk in het water had laten vallen. Een andere man was er nog achteraan gezwommen, maar had hem niet kunnen pakken. Oscar was er erg verdrietig van geweest. Gelukkig kon ik hem nu alsnog terugbrengen en was hij weer heel blij. Ze vertelden dat als we ooit in de buurt van hun huis, aan de zuidwestkust van Shetland, zouden komen, we uitgenodigd waren.
De terugweg was een stuk makkelijker, want nu had ik de wind mee. Ik vloog terug naar de boot.
