Wij willen van Stromness naar Kirkwall varen. Vrijdag 12 juni was er stevige wind voorspeld en zijn we met de bus al naar Kirkwall geweest om daar rond te kijken. Om van Stromness naar Kirkwall te varen zijn er twee routes: linksom langs de westkust en rechtsom, door Scapa Flow en onder South Ronaldsay door. Bij elk van deze routes zijn er plekken met flinke getijdestroming waar je rekening mee moet houden. Omdat het een aantal dagen wat harder uit het westen gewaaid heeft zijn we beducht voor de golven aan de westkant van Mainland en kiezen we voor de route door Scapa Flow.
Zaterdag 13 juni
Een vertrek uit Stromness met de (vloed)stroom mee is niet te combineren met het ronden van Brough Ness, de zuidelijkste punt van South Ronaldsay, dat je ook met de start van de vloed moet doen. We zoeken dus een ankerbaai voor de nacht en laten ons oog vallen op Burray Bay (waarbij ons andere schuin naar de verwachte wind kijkt).
Wat betreft het tij hoeven we pas rond een uur of 3 te vertrekken, dus we gebruiken de ochtend nog voor een bezoek aan ons favoriete koffietentje en het doen van wat boodschappen bij de Co-op. We tanken water en nemen afscheid van de Nederlandssprekende kolonie in Stromness. Ik gooi de touwen los en Meike stuurt bedreven de Noorderzon uit de haven. Om vervolgens te zien dat de ferry uit Scrabster (noord-Schotland) net de haven binnenvaart. We wachten 10 minuutjes al dobberend en dan kunnen we achter de ferry langs. Het is lekker weer en op de fok zeilen we rustig door Scapa Flow naar de beoogde ankerbaai aan de oostzijde.
Scapa Flow is de plek waar in de tweede wereldoorlog de Engelse vloot haar thuisbasis had. In 1939 is daar door een Duitse U-boot een schip tot zinken gebracht, wat de reden voor de toenmalige regering was om het hele gebied aan de oostkant af te sluiten door een aantal eilanden aan elkaar te verbinden met dijken, de Churchill Barriers. Hierdoor is Scapa Flow een soort binnenzee geworden met een eigen ecologie. In Burray Bay liggen wij naast de 4e en onderste van deze barriers.
Onderweg heeft Meike de hengel uitgegooid en een paar makrelen gevangen, Onderweg maken we ze schoon en als we rond half 7 achter een mooring boei hangen, maken we ons maaltje klaar.
Zondag 14 juni
De wind is vandaag de hele dag uit het noorden en waait stevig door. Omdat wij in onze route een heel stuk naar het noorden moeten en de wind morgen wat afneemt en draait naar oost/zuidoost, besluiten we vandaag in Burray te blijven. We slapen lekker uit, lezen wat aan boord, Meike gaat nog even op avontuur in de bijboot naar een wrak dat op de kust is gelopen en ’s avonds eten we in het Sands Hotel, waar we direct uitzicht op hebben. Het is er verrassend druk en we eten een lekkere maaltijd. Daarna gaan we nog even de pub ernaast in, spelen wat pool en kijken de eerste helft van Nederland – Japan.
Maandag 15 juni
In de nacht is de wind behoorlijk afgenomen maar zit nog wel in het noorden. We hebben niet veel haast want we kunnen pas rond 18 uur de kaap Brough Ness ronden, en heel ver is dat niet zeilen. We gaan op tijd weg, zetten alle zeilen en proberen langzaam zeilend nog wat te vissen – deze keer zonder resultaat. Achter ons, vanuit het oosten komt een prachtige blauwe lucht opzetten. Op het moment dat deze boven ons is zitten we heerlijk in de zon maar valt ook de wind compleet weg. Dit is de windshift naar oost….
Na een half uurtje komt er inderdaad weer wat wind en zeilen we door, Tegen zessen zijn we bij Lother Rock, dat naast Brough Ness ligt. Het water is vlak en we zien niets van de ’tide rips’ (getijdenstromingen) die hier voorkomen. Als we onder South Ronaldsay door zijn, gaat de koers richting het noorden, naar de noordkant van Mainland.
We moeten nog een heel stuk omhoog en verwachten pas om 23 uur aan te komen op onze ankerplek in Deer Sound. De wind gaat vannacht aantrekken vanuit he3t zuid-oosten en diep in Deer Sound liggen we beschut.
We zeilen rustig door en als het wat kouder wordt dan zetten we het tentje op en steken de kachel aan. We maken een lekkere tray bake met gnocchi, groente en mozzarella.
Als we de noordoost punt van Mainland bereiken hebben we de stroom behoorlijk tegen, zoals je ziet aan het blauwe pijltje op de kaart. Zodra we daar omheen zijn gaat het weer sneller. In Deer Sound laten we de zeilen zakken en zoeken een beschut plekje. De dagen zijn lang hier en om elf uur is het zicht nog prima. We laten het anker zakken, ruimen de boot een beetje op, drinken nog wat en tegen middernacht liggen we in onze kooien.
Dinsdag 16 juni
In de nacht is de wind komen opzetten. We moeten weer een stroomgebied passeren, The String, tussen het Mainland en het eiland Shapinsay ten noorden daarvan. De kentering naar eb is ongeveer 13:30 uur. Om kwart over 12 halen we het anker op. Eventjes is het spannend als het laatste stukje ankerketting zich niet laat ophalen. Zit het vast achter een rots? Maar dan pakt de wind de kop van de boot en draaien we helemaal om…het anker is los. We halen de rest van de ketting op en Meike is zeker 10 minuten bezig om een enorme klont kleverige klei van het anker te halen met de pikhaak.
Op het goede moment zijn we bij het begin van de String. Met flinke wind schuin van achteren gaan we met 6 a 7 knopen er doorheen. Goede timing, het water is rustig. Als we eruit zijn moeten we scherp naar links richting Kirkwall. Hoog aan de wind en lekker schuin varen we het laatste stukje. Tot vlak bij de haven is de wind hard, maar in de haven hebben we een beetje beschutting en kunnen we makkelijk aanleggen aan een lange steiger, waar we om 15 uur weer helemaal vastliggen. Terug in Kirkwall.
We kennen de weg hier ondertussen en altijd als we in Kirkwall zijn drinken we koffie in de Archive Coffee en daarna een biertje in de Bothy Bar. We spelen respectievelijk een paar potjes domino en smikkelen van onion rings terwijl we allebei ons boek lezen. Terug aan boord maken we een maaltijd met het stukje gerookte zalm dat we nog hebben.
