Blog

De tijd vliegt. Wij zijn nu al 6 weken onderweg en verlaten officieel de westkust van Schotland om door te varen naar de Orkney-eilanden. We beseffen ons steeds meer dat je alleen al een paar maanden hier langs de westkust zou kunnen zeilen. Onze lange zeilreis van vier maanden lijkt onder onze neus ineens erg snel voorbij te gaan. Maar goed, de reis van Stornoway, Outer Hebrides naar Stromness, Orkney.

Wie wil zeilen in Schotland moet zich bezighouden met wind, getijden en stroming. Dat betekent kijken naar het weer, wanneer het eb of vloed is en hoe lang de tocht duurt. Dus wij pakken een gele legal pad erbij en beginnen te puzzelen…

We kwamen uit op het volgende plan: op 8 juni om 13:00 vertrekken. Dan zouden we goed uitkomen, met nog ongeveer een uur speling. Langzamer varen is makkelijker dan sneller moeten varen. Ik plakte de avond ervoor een anti-zeeziektepleister op. Die begint na ongeveer zestien uur te werken, precies wanneer we zouden vertrekken. Ik kon wel een fijne zeiltocht gebruiken na de teleurstelling van mijn chronische zeeziekte.

13:00 – Onze buren Claudia en Jürgen, met wie we de avond ervoor nog een drankje hadden gedaan, hielpen ons met uitvaren. Ondanks wat wind verliep dat soepel. Helaas werden we meteen weer gestopt door de havenmeester, die ons vertelde dat we moesten wachten tot de ferry uit de vaargeul naar de haven was. We moesten dus even ronddobberen.

13:30 – De vaargeul is vrij en we varen weg uit Stornoway. We kunnen vrij snel het grootzeil zetten met één rif. Een rif zorgt ervoor dat je grootzeil kleiner wordt. Dat is handig, omdat elke boot een maximale snelheid heeft. Meer wind zorgt dan niet voor meer snelheid, maar vooral voor meer druk op de zeilen en een schevere boot. De golven waren hoog en we hadden af en toe 28 knopen wind of meer. Dit bleek vermoedelijk versneld te worden door de heuvels links en rechts van de Broad Bay naar Stornoway, want zodra we om de hoek waren namen zowel de golven als de wind af. Eenmaal weg van de Outer Hebrides konden we lange tijd dezelfde koers varen richting Cape Wrath, the noordwest punt van het vasteland van Schotland. We stelden daarom de Hydrovane goed af, zodat die voor ons kon sturen. Dat is een soort autopiloot die stuurt op basis van de wind. Daarna hebben we Cup-a-Soup gegeten voor de lunch.

15:15 – Een grote groep dolfijnen kwam ons bezoeken. Dolfijnen zijn nieuwsgierige dieren en lijken plezier te halen uit de golven die een boot creëert. Ze zwemmen mee op de boeggolf, laten zich naar achteren zakken en zwemmen vervolgens opnieuw naar voren. Het is een geweldig gezicht om zo’n groep dolfijnen zo’n 10 minuten om de boot te zien zwemmen.

17:00 – Zodra de zon weg was bleek het toch weer behoorlijk fris te worden. Dus we doen de kachel aan en we zetten ons kleine tentje op in de kuip, waardoor we uit de wind zitten. De kachel zorgt al snel voor een temperatuur rond de 20 graden binnen en buiten in ons tentje. We doen de zeilpakken uit en zitten beschut en relaxt.

19:00 – Voor het avondeten warmden we een blik ravioli op, wat erg lekker was. Ideaal om al schommelend snel iets warms te kunnen eten.

20:00 – 23:00 (Eerste wacht – Ronald) – Door de pleister werd ik niet misselijk, maar wel wat suf en moe. Daarom besloot ik om acht uur alvast naar bed te gaan. Ronald had een rustige wacht en hoefde weinig te doen om ons op koers te houden.

23:00 – 02:00 (Tweede wacht – Anne-Meike) – Ronald ging slapen en ik nam de wacht over. De wind begon langzaam af te nemen, maar omdat we nog ruim op schema lagen liet ik het maar gebeuren.

02:00 – 05:30 (Derde wacht – Ronald) – Tijdens Ronalds wacht viel de wind steeds verder weg en schoof onze aankomsttijd langzaam op. Om 03:00 zette hij de motor aan en haalde hij de fok weg. En om 04:00 leek de wind niet meer terug te komen en ging ook het grootzeil naar beneden. In de routeplanning hadden we al gezien dat er een behoorlijk aantal uren op de motor gevaren zou moeten worden.

05:30 – 07:30 (Vierde wacht – Anne-Meike) – Ronald ging nog even liggen en ik nam de wacht weer over. Niet heel veel hoeven doen, want de autopiloot hield ons goed op koers. Het spannendste moment was het passeren van twee andere zeilboten, wat ongeveer de helft van mijn wacht in beslag nam.

08:00 – We zaten allebei weer buiten maar inmiddels had ik een erg houten kont van het buiten zitten, dus ben ik nog even op de bank gaan liggen. Uiteindelijk heb ik zelfs nog wat geslapen.

11:50 – We kwamen precies op het goede moment aan bij Hoy Mouth en door onze goede timing was het water erg rustig.

12:15 – Aangekomen in de haven. We hadden vooraf al gebeld en konden aan de hammerhead (het uiteinde van een steiger) liggen. Omdat het erg rustig was in de haven lagen de touwen een kwartier later al vast. We namen een “ankerdram^*” (een traditie overgenomen van onze Noorse vrienden) en gingen daarna snel op zoek naar de douche.

14:00 – We gingen koffie drinken bij VPCo Stromness Coffee & Print Works, met een heerlijke bagel erbij. Daarna ruimden we de boot op en maakten we plannen om Chinees af te halen.

Uiteindelijk was het ondanks de 9 uur op de motor een fijne zeiltocht die mij ook weer wat zelfvertrouwen heeft gegeven.

^* Ankerdram: een shotje na het ankeren/aanleggen. Een traditie die Ulli en Kersten erg serieus namen: “als je anker de eerste keer niet goed zit en je moet het nog een keer doen is dat 2 ankerdram” en “even naar de dieselsteiger en terug? Ankerdram!”.