Blog

Donderdag 18 juni

Vandaag gaan we Kirkwall achter ons laten en zetten we weer een stapje naar het noorden. Het is de tijd van ‘Simmer Dim’, zoals de schemering van de korte nachten hier op Orkney en Shetland genoemd wordt. En die natuurlijk z’n hoogtepunt kent op midzomernacht, de ‘Summer Solstice’. Simmer Dim is heel mooi aanwezig in de prachtige film The Outrun, die op Orkney speelt en die wij ter voorbereiding op dit mooie gebied bekeken.

Meike is op zoek gegaan naar mogelijke (lokale) vieringen van de midzomernacht en heeft een ‘Summer Solstice Gathering‘ gevonden op Egilsay. Dit is een klein eiland rechts van het iets grotere Rousay. In de uitspraak van deze namen rijmt het overigens niet op ‘say’ (zeggen). Rousay klinkt als ‘ROW-zie’ en Egilsay als ‘È-gil-sie’.

We zijn een beetje aan het puzzelen waar we gaan liggen. Egilsay heeft niet echt een goede ankerplaats, zeker met de sterke wind die voor zaterdag/zondag verwacht wordt en de stroming tussen de twee eilanden. We kiezen voor de plek tussen Rousay en Wyre. Naast de pier van de ferry in Brinian kun je ankeren en als het goed is ligt er ook een mooring.

We staan niet al te laat op, Meike gaat nog even een boodschap doen en komt terug met 2 lekkere flat whites en 2 croissants. In de tussentijd heb ik nog even water getankt zodat we de komende dagen voldoende hebben. We varen de haven uit en zetten het zeil. met een klein windje van achteren zeilen we rustig naar het noorden. Het is niet heel ver, zo’n 3 uur zeilen maar.

Als we aankomen in de loop van de middag zien we inderdaad een rode ‘visitor mooring’ liggen de we oppikken en waar we vervolgens rustig achter liggen. We drinken een borrel en spelen een spelletje: ‘Keer op keer 2’ heet het en het boekje met de uitleg hoe het gespeeld moet worden schrikt in eerste instantie danig af. Maar het blijkt heel leuk te zijn. We eten een snelle paprika-tomaten soep met rookworst. De wind gaat in de loop van de middag en avond helemaal liggen, het water is spiegelglad en het is heel stil. Zo slapen we prima.

Vrijdag 19 juni

We staan op tijd op want om 10 over 9 willen we de ferry nemen die van Rousay naar Egilsay vaart. De bijboot gaat te water en de BB motor erop. Hier zijn we ondertussen heel bedreven in geworden… We parkeren de bijboot in een hoekje bij de oude pier zodat die wel beschut maar niet in de weg ligt. Op de ferry zien we al wat mensen die duidelijk ook op weg zijn naar de gathering. We maken kennis en lopen met ze mee naar het terrein waar het evenement plaatsvindt. Het is bij een oude boerderij waar de initiatiefnemer in zijn jeugd lang gewoond heeft. Dit blijkt alweer het 18e jaar te zijn van deze gathering.

In de middag loop ik terug om de ferry van half 2 te nemen; Meike blijft nog en is van plan om die van 19 uur te nemen. Terug op de boot bel ik nog wat rond en via de officiële Orkney Harbour instantie krijg ik het telefoonnummer van een lokale bewoner, Calum, die ik vraag of ik eventueel kan aanleggen bij de ferry pier van Egilsay. Het is krap maar net naast de pier zou het wat betreft diepte wel kunnen. Ik bel met Meike en we spreken af dat zij met wat hulp om half 8 op de pier staat en dat ik daar naartoe vaar.

De pier is gebouwd op een rif maar deze is niet op mijn kaarten duidelijk aangegeven. In mijn eerste poging neem ik net de verkeerde hoek, ik zie de dieptemeter opeens razendsnel teruglopen en dan raak ik kort de bodem. Gelukkig niet heel hard. Ik zet de boot snel in z’n achteruit en zoek een andere route. Daarmee kom ik er zonder problemen. Het is ondertussen precies het moment van laag water. Wellicht niet handig, maar als het nu past dan past het morgen ook.

Het plan is om erin te varen en direct de punt van de boot vast te leggen, Om vervolgens de achterkant door te laten draaien zodat we met de punt vooruit kunnen aanleggen. Dat is makkelijker als we zondag weer vertrekken. Het is nu windstil dus alles kan heel rustig. Helaas lukt het niet om de boot te draaien. Met de punt tegen de kade raakt de achterkant de bodem. We besluiten om de boot dan maar andersom vast te leggen en later vanavond als er meer water is, alsnog om te draaien.

Om half 11 is het niet duidelijk of het Meike lukt om wat hulp te regelen. Een lokale eilandbewoner komt net terug met zijn visbootje en vraagt of ik hulp nodig heb. Samen trekken we de boot om en net als die gedraaid is zie ik een appje van Meike: ‘We komen met veel!!!‘ en horen we een tractor die een kar vol mannen, Meike en 2 kinderen trekt. Een ervan zegt tegen mij: ‘Meike explained about anchordram and now that the boat is moored….‘. We nodigen de hele groep aan boord uit voor een ‘dram’ en voor de 2 jongetjes een IRN-BRU (Scotland’s other national drink). Als ze weer weg zijn leg ik de rest van de touwen vast, ruim de boot op en ga snel naar bed….

Zaterdag 20 juni

’s Ochtends rond 9 uur is het weer laag water en blijkt wel hoe krap en ondiep het hoekje is waar we in zijn gekropen. Is verder geen probleem, we liggen prima. En we gaan pas vertrekken als het water voldoende gestegen is om er uit te varen. Aanleggen aan een kademuur op een plek waar er een flink verval is (hier zo’n 3 meter) vereist wel een aparte aanpak. Lijnen kruislings van voor naar achteren en andersom om de boot ongeveer op z’n plek te houden maar die ook de stijging en daling kunnen opvangen. Lijnen voor en achter om de voor- en achtersteven bij de kant te houden (zonder de boot ‘op te hangen’). Stootborden tussen de fenders en de kademuur (komen ze toch een keer van pas), aangevuld met wat zelfvertrouwen om al deze theoretische kennis in de praktijk toe te passen…

Wat het iets spannender maakt is dat de wind ondertussen is aangetrokken tot zo’n 25 tot 30 knopen (windkracht 6/7). Achter de kademuur liggen we behoorlijk beschut voor de wind, die stevig aan de mast rukt en de boot doet hellen. Golven komen net om het hoekje en laten de boot een beetje deinen. Met de geluiden erbij is het net alsof je aan het zeilen bent. Ik gebruik de dikste touwen die ik heb en voor de zekerheid (zie zelfvertrouwen) nog een paar extra. Met een mooi breiwerkje liggen we goed vast. De wind duwt ons 2 meter van de kant dus die stootborden hoeven niet veel te doen. Zo kan ik de boot straks wel laten liggen en me bij het feest voegen.